"Ο Διγενής ψυχομαχεί κι γης τονε τρομάσει!
Βροντά κι αστράφτει ο ουρανός και σείεται ο απάνω κόσμος
κι ο κάτω κόσμος άνοιξε και τρίζουν τα θεμέλια ...
Και η πλάκα τον ανατριχιά πως θα τονε σκεπάσει.
Πως θα σκεπάσει τον αετό της γης τον αντρειωμένο!
Σπίτι δεν τον εσκέπαζε, σπήλιος δεν τον εχώρει,
τα όρη εδιασκέλιζε, βουνών κορφές επήδα,
χαράκι ομαδολόγανε και ριζιμιά ξεκούνιε.
Στο βίτσιμά 'πιανε λαγούς, στο πέταγμα γεράκια,
στο γλάκιο και στο πήδημα τα λάφια και τ' αγρίμια.
Ζηλεύει ο Χάρος, με χρωσιά, μακρά τον βιγλίζει
κι ελάβωσέν του την  καρδιά και την ψυχήν του πήρε".

ριζίτικο